T-shirt - Onzichtbaar Roest

Op een gegeven moment was er niet meer genoeg aan om er gezond uit te zien. Het doel verschoof naar er vlekkeloos uitzien—niet alleen van nature, maar met alle beschikbare middelen, zelfs wanneer die middelen tegen het lichaam werkten in plaats van ermee samen. Een hele industrie leerde hoe ze de langzame slijtage van het lichaam elegant kon laten lijken. Producten werden niet alleen verkocht als verbeteringen, maar als noodzakelijkheden, terwijl de vraag wat ze werkelijk in het lichaam deden zachtjes terzijde werd geschoven.

De meeste mensen wisten nooit wat ze op zichzelf smeerden, alleen dat het verbetering beloofde. Ondertussen sloegen hormonen op hol, slopen chronische ziekten binnen, en het innerlijke evenwicht dat een lichaam levend en vruchtbaar houdt, werd behandeld als een bijzaak. Het lichaam werd niet langer beschouwd als een levend systeem, maar als een soort display-oppervlak, iets om te versieren in lijn met de mode.

De stille, ingewikkelde processen die het leven in stand hielden, fotografeerden niet goed, dus werden ze genegeerd—of erger nog, verstoord—zolang het oppervlak er maar goed uitzag. Tegen de tijd dat de gevolgen zich manifesteerden, was de schade niet oppervlakkig; de roest had zich al diep in de bloedbaan genesteld. De verfijnde taal, de gepolijste branding, de belofte van glamour hadden allemaal gediend als een mild verdovingsmiddel. Mensen bleven het product aanbrengen.